De coltrui

Een cool hoofd bij een warme nek

Als we gaan graven naar herinneringen uit onze kindertijd, denken we aan ervaringen die we beter niet hadden kunnen beleven. Een onderdeel daarvan is de mode. Omdat onze lieve ouders en grootouders donders goed wisten wat goed was voor hun kroost en wat hun goed zou staan werd men met de meeest gewaagde kleding de straat op gestuurd. Of het nu het tedere baby blauw was (... want dat is ziet er zoooo schattig uit) of de felgele rubberen laarzen ("Je wilt toch zeker geen natte voeten krijgen!"). Maar een van de meest gehate herinneringen qua kleding is vaak een goede oude coltrui.

Dit exemplaar (Je wilt toch zeker geen kou vatten lieve jongen!) was bont en was meestal door oma zelf gebreid. Soms versierd met zelfs kleine teddyberen of bloemen zag dit kledingstuk er gruwelijk uit. De lol in zo´n coltrui te lopen werd op zo´n manier wel grondig verpest. Jammer eigenlijk. Een gedragen coltrui kan best een mode-highlight zijn. Vooral nu wanneer de thermometer weer opnieuw lage waarden aangeeft is het helemaal geen slecht idee om zijn nek te beschermen tegen de kou. In tegenstelling tot een sjaal laat je een coltrui nergens liggen. Hij blijft ook nergens hangen en klappert niet in de wind. Deze voordelen verklaren waarom in de late negentiende eeuw de coltrui een pijlsnelle opleving doormaakte. Oorspronkelijk bedoeld als een sport-outfit voor veldsporten, zoals hockey of golf werd hij al snel een populair onderdeel van de werkkleding van de Britse vissers en dokwerkers.

Zijn doorbraak in onze contreien beleefde dit kledingstuk in de jaren 50. Alles wat ook maar een beetje rebels was kwam prompt in de mode. In eerste instantie vooral in zwang bij studenten werd het later opgemerkt door de modewereld en netjes verder ontwikkeld. Zelfs in kringen van Existentalisten zoals Sartre of Camus trok de coltrui snel de aandacht. Eenvoudiger dan een hemd met stropdas en met minder impact was het al snel voor de pessimistische existentialisten zoiets als een zaak van herkenning. En aangezien dit pessimisme mode werd ontstond snel uit deze filosofische richting een ware pop-cultuur. Dit typische cliche-existentialistische was depressief, er werden menthol sigaretten gerookt, men dronk te veel en ging van universiteit naar universiteit, hing rond in het cafe en de de jazz club - natuurlijk in een zwarte coltrui.

Nu was de triomfantelijke opmars niet meer te stoppen. Hele generaties van intellectuelen droegen demonstratief een coltrui (zwart, natuurlijk) om zijn diepzinnigheid te benadrukken. Deze combinatie van een zwarte coltrui en een tweed jasje is nog steeds erg in bij vooral hoogleraren en filologen. Voor dergelijke groepen heeft de trui gelukkig nu afgedaan. De ene na de andere ontwerper verhieven het in de adelstand door het op te nemen in hun collecties. De dunne zwarte coltrui onder een grijs pak (voor architecten en reclame professionals ook graag in het zwart) is een klassieker geworden ook zonder een pak en stropdas. Dit is tijdloos, stijlvol en nog steeds een beetje intellectueel.

Vooral in dit seizoen zijn een donker antraciet grijs pak met een zwarte coltrui in de mode. Verfijnd en een beetje opstandig. Wilt u er uit zien als een mode trendsetter, draag dan ​​een zwarte pochet. Wilt u zich liever prettig voelen? Des te beter. Omdat op het gebied van vrije tijds mode de coltrui niemand stoort. In de winter mag de trui best een beetje dikker en steviger zijn. De stof is groffe wol of kasjmier - dat alles is pluizig. Een ding is niet veranderd sinds de tijden van de eerste trui: vrouwen willen nog steeds dat de schouder er is om op te leunen en wat lekker zacht is.